De Rustdag van de Schepping
Waarom wij de Sabbat vieren
Een wekelijkse afspraak met de eeuwigheid, direct ingesteld door God Zelf aan het begin van de wereldgeschiedenis.
Goddelijke Instelling vs. Menselijke Traditie
Om het verschil tussen de Sabbatsviering en de zondagsviering te begrijpen, moeten we kijken naar de oorsprong, de autoriteit en de bijbelse basis van beide dagen.
| Kenmerk | De Bijbelse Sabbat (Zevende dag) | De Zondagsviering (Eerste dag) |
|---|---|---|
| Oorsprong | Ingesteld door God Zelf bij de schepping. | Ingesteld door menselijke en kerkelijke besluiten. |
| Tijdstip van ontstaan | Aan het begin van de wereldgeschiedenis (vóór het ontstaan van het Joodse volk). | Eeuwen ná de voltooiing van de Bijbel. |
| Bijbelse basis | Direct terug te voeren naar Gods geboden en Zijn eigen handelen. | Niet terug te voeren naar een bijbels gebod tot rust of heiliging. |
| Status in de Thora | Onderdeel van de morele wet (De Tien Geboden). | Komt niet voor als heilige rustdag in de Schrift. |
Toelichting
1. De Sabbat: Ingesteld door God vóór het Jodendom
Een veelgehoord misverstand is dat de Sabbat een puur "Joodse instelling" is. De Bijbel laat echter zien dat de Sabbat al bestond lang voordat er sprake was van het Joodse volk:
- De Schepping: In Genesis 2:2-3 staat dat God op de zevende dag rustte van al Zijn werk. Hij zegende de zevende dag en heiligde deze. Dit gebeurde in de Hof van Eden, met Adam en Eva als vertegenwoordigers van de héle mensheid.
- De Tien Geboden: Toen God de wet gaf op de Sinaï, begon het vierde gebod met het woord "Gedenk" (Exodus 20:8). Dit wijst terug naar de al bestaande scheppingsorde. Jezus bevestigde dit universele karakter later in Markus 2:27 door te zeggen: "De Sabbat is gemaakt voor de méns" (niet enkel voor de Jood).
2. De Zondag: Ingesteld door mensen en traditie
Als we de Bijbel van Genesis tot en met Openbaring doorlezen, is er geen enkele tekst te vinden waarin God, Jezus of de apostelen de heiligheid van de zevende dag verplaatsen naar de eerste dag van de week.
- Geen bijbels gebod: Hoewel het Nieuwe Testament vermeldt dat de discipelen soms op de eerste dag van de week samenkwamen (vaak 's avonds of vanwege de opstanding), is er nergens een goddelijk bevel te vinden om op die dag te rusten van arbeid of deze dag als "de nieuwe Sabbat" te beschouwen.
- Menselijke wetgeving: Zoals de geschiedenis laat zien, werd de zondag als officiële rustdag pas honderden jaren later bij wet vastgelegd door keizer Constantijn (321 n.Chr.) en kerkelijk bekrachtigd tijdens het Concilie van Laodicea (ca. 363 n.Chr.). Het is daarmee een instelling die stoelt op menselijke traditie en kerkelijke autoriteit, niet op een bijbels mandaat.
3. De Bijbelse tijdrekening: Waarom kwamen ze samen op de "eerste dag"?
Wanneer we in het Nieuwe Testament lezen dat gelovigen samenkwamen op de "eerste dag van de week" (zoals in Handelingen 20:7), moeten we dit lezen door de bril van de bijbelse tijdrekening, en niet door onze moderne klok.
- Onze tijdrekening: De dag begint om 12 uur 's nachts (midden in de nacht) en loopt tot de volgende nacht 12 uur.
- De Bijbelse tijdrekening: De dag begint bij zonsondergang en loopt tot de volgende zonsondergang.
Wat betekent dit in de praktijk?
De bijbelse Sabbat (de zevende dag) begint op wat wij nu vrijdagavond noemen zodra de zon ondergaat, en eindigt op zaterdagavond zodra de zon weer ondergaat.
Zodra de zon op zaterdagavond ondergaat, breekt volgens de Bijbel de eerste dag van de week (onze zondag) aan.
De bijeenkomst in Handelingen 20
Laten we Handelingen 20:7 als voorbeeld nemen. Daar staat dat de gelovigen op de eerste dag van de week samenkwamen om brood te breken en dat Paulus tot diep in de nacht sprak.
- Omdat de eerste dag van de week begon bij zonsondergang, kwamen zij dus samen op wat wij nu zaterdagavond zouden noemen!
- Zij hadden overdag samen de Sabbat gevierd. Toen de Sabbat bij zonsondergang voorbij was, kwamen ze nog even samen voor een afscheidsmaaltijd met Paulus omdat hij de volgende ochtend (onze zondagochtend) op reis zou gaan.
- Dit was dus een bijeenkomst op een 'zaterdagavond' en absoluut geen wekelijkse zondagochtenddienst zoals we die vandaag de dag kennen. Het was simpelweg een vreedzaam samenzijn na afloop van de Sabbat.
Samengevat:
- De Bijbelse Sabbat: Begint op vrijdagavond bij zonsondergang en eindigt op zaterdagavond bij zonsondergang. Dit is de door God geheiligde rustdag.
- De bijeenkomsten op de "eerste dag": Vonden bijbels gezien vaak plaats op "zaterdagavond" (het begin van de eerste dag), direct aansluitend aan de Sabbat, puur voor gemeenschap en onderwijs voordat de werkweek weer begon.
Waarom de opstanding de rustdag niet heeft veranderd
Veel christenen zeggen: "Wij vieren de zondag ter ere van de opstanding van Jezus." Hoewel de opstanding de belangrijkste gebeurtenis in het christelijk geloof is, is het bijbels gezien niet juist om de wekelijkse rustdag hierdoor te verplaatsen. De Bijbel leert ons namelijk dat God een onveranderlijke God is.
Hier zijn de vier belangrijkste bijbelse redenen waarom de opstanding de Sabbat niet heeft vervangen:
1. God verandert niet (en Zijn wet ook niet)
Het belangrijkste bijbelse fundament tegen het verplaatsen van de Sabbat is het karakter van God Zelf. De Bijbel is er heel duidelijk over dat God niet van gedachten verandert en Zijn ingestelde wetten niet intrekt:
- Maleachi 3:6: "Want Ik, de HEERE, ben niet veranderd."
- Hebreeën 13:8: "Jezus Christus is gisteren en heden Dezelfde en in der eeuwigheid."
- Jakobus 1:17: Elke goede gave en elk volmaakt geschenk is van boven en daalt neer van de Vader der lichten, "bij Wie er geen verandering is, of schaduw van omkeer."
Als God bij de schepping de zevende dag heeft gezegend en geheiligd (Genesis 2:3), en deze met Zijn eigen vinger in steen heeft gegrift in de Tien Geboden (Exodus 20:8-11), dan blijft die dag staan. Een onveranderlijke God schaft niet zomaar een eeuwig moreel principe af om een nieuwe dag in te stellen.
2. De Bijbel geeft nergens de opdracht om de opstanding te vieren met een rustdag
Nergens in het Nieuwe Testament — niet door Jezus, niet door de apostelen en niet in de brieven — wordt de opdracht gegeven om de rustdag te verplaatsen vanwege de opstanding.
- Jezus wist van tevoren dat Hij op de eerste dag van de week zou opstaan. Als Hij had gewild dat dit de nieuwe rustdag zou worden, had Hij hier alle gelegenheid voor gehad om dat aan Zijn discipelen te vertellen.
- In plaats daarvan zei Jezus juist over de wet (waaronder de Sabbat): "Want voorwaar zeg Ik u: Totdat de hemel en de aarde voorbijgaan, zal er niet één jota of één tittel van de wet voorbijgaan, totdat het alles zal zijn geschied." (Mattheüs 5:18). De hemel en de aarde zijn er nog, dus Gods wet staat nog als een huis.
3. De Bijbel heeft al een symbool gegeven voor de opstanding: De Doop
De claim dat we een dag nodig hebben om de opstanding te gedenken, negeert wat de Bijbel hier zelf over zegt. God hééft namelijk al een gedenkteken voor de opstanding ingesteld, maar dat is geen dag, dat is een handeling: de doop door onderdompeling.
- In Romeinen 6:3-4 legt Paulus uit dat wanneer een gelovige onder water gaat (begraven wordt) en weer boven water komt, dit symbool staat voor het sterven van het oude leven en het opstaan in een nieuw leven, exact zoals Jezus opstond uit het graf. De doop is hét bijbelse gedenkteken voor de opstanding, niet de zondag.
4. Zelfs in Zijn dood eerde Jezus de Sabbat
Als je kijkt naar het lijdensverhaal, zie je juist hoe diep de Sabbat verankerd zit in het verlossingswerk van Jezus:
- Vrijdag (Voorbereidingsdag): Jezus volbracht Zijn werk aan het kruis en riep: "Het is volbracht!" (Johannes 19:30).
- Sabbat (Zevende dag): Net zoals God in Genesis rustte op de zevende dag na het voltooien van de schepping, zo rustte Jezus op de zevende dag in het graf na het voltooien van Zijn verlossingswerk. Zelfs de gelovige vrouwen "rustten op de Sabbat overeenkomstig het gebod" (Lukas 23:56) en lieten het lichaam van hun Heere liever met rust dan dat zij het Sabbatsgebod overtraden.
- Eerste dag van de week (Zondag): Jezus stond op en ging weer aan het werk. De opstanding was Gods 'werk' om het leven weer te laten beginnen.